«راه طولانی تا پایین» رمانی به همین نام از دنت هورنبی را به مجموعه‌ای از ژست‌های خودخواهانه و خودیاری تقلیل می‌دهد. مدیر، پا چاومیل، و فیلمنامه‌نویس، تورن، چمباتمه‌زده و بی‌عرضه، ما را مستقیماً به مرکز حادثه محرک می‌اندازند، که در آن یک مجری برنامه گفتگوی ویرانگر، سنت مارتین، تصمیم می‌گیرد در شب دوازدهم ماه نو از بالای یک ساختمان بلند و سفید بپرد، صرفاً برای اینکه با جلوه بصری سه قربانی خودکشی دیوانه‌وار دیگر مواجه شود: یک والد زن ساده‌لوح و موش‌صفت به نام مورین، یک دختر خانم متظاهر و عصبی به نام جس، و یک نوازنده ناامید و افسرده به نام جی‌جی، که به طرز مشکوکی ادعا می‌کنند که بر اثر بیماری نئوپلاستیک بدخیم مغز جان خود را از دست داده‌اند.