درون خانه‌ای تاریک، ستونی از تلویزیون‌ها با نوارهای ، معبدی کفرآمیز برای فراموش کردن خدای آنالوگ، خودنمایی می‌کنند. صفحه نمایش می‌لرزد و با نمای تک‌رنگ نویز سفید استاتیک، بی‌نهایت بالا و پایین می‌رود و مغز را فرا می‌گیرد و تمرکز را مختل می‌کند. اما باید با میل به آرامش مقابله کنید: اینجا فقط شب فیلم نیست. آن قرقره‌های بلااستفاده چیزی بیش از نوار مغناطیسی ساده را در خود جای داده‌اند. آنها با روان واقعی فساد، نقش بسته‌اند.